سلام.  بعضی وقتا قدیما یه چیزایی گفتن كه پشتش چه حكمتهایی كه پنهان نیست! این حرف ها معمولآ به صورت ضرب المثل به ما رسیدن. شاید تا حالا ضرب المثل " ملا شدن چه آسون، انسان شدن چه مشكل! " رو شنیده باشید. صادقانه بگم! وقتی تو خونه بی اخلاقی ای می كنم مادرم این ضرب المثل رو در موردم به كار می بره و منم بدون اینكه نشون بدم، آب میشم! واسه همین همیشه احساس بدی نسبت به این ضرب المثل داشتم و یه جورایی پاشنه ی آشیل خودم میدونستمش! ولی مدتیه كه خیلی به این ضرب المثل اعتقاد پیدا كردم. اونم به خاطره اینه كه مصداق عینیشو بارها دیدم.

از یه ماه پیش كه وارد بخش شدم و با ارتوپدی شروع كردم صحنه هایی رو می دیدم كه چندان جالب نبودند. متأسفانه برخورد اساتید و به خصوص رزیدنت ها با بیماران رو به هیچ وجه نمی پسندیدم و اونو خیلی پایینتر از شأن یه پزشك می دونستم. متأسفانه بعضی از همكاران طوری با تحكم با مریض صحبت می كنند كه انگار بیمار با همه ی ناخوشی و بیماری ای كه دست به گریبانش شده، باید بابت اینكه فراغت دكتر رو ازش گرفته شرمنده باشه! این طرز برخورد احتمالآ به خاطر اینه كه دكتر محترم احتمالآ خودشو ولی نعمت بیمار می دونه!

این آقای دكتر احتمالآ این اصل بدیهی و ساده رو یادش رفته كه پزشك برای بیماره نه بیمار برای پزشك!

این آقای دكتر احتمالآ یادش رفته كه شغل شریفی كه داره با تمام مزایا و جایگاه اجتماعیش، مرهون وجود همین بیماره!

و نهایتآ این آقای دكتر احتمالآ یادش رفته كه دكتر با بیمار تعریف میشه و بدون اون اصولآ قضیه منتفیه!

خطری كه از این قضیه متوجه ما استیجراست، اینه كه ما هم به دیدن این برخوردها كم كم عادت كنیم و كم كم در ما هم نمود پیدا كنه به طوری كه فكر كنیم اصلآ باید اینجوری بود و غیر از این امكان نداره كه خوشبختانه وجود اساتید و رزیدنت های خوش اخلاق در كنار اونها این خطر رو تقلیل می ده.

جدای از برخورد با بیماران برخورد اساتیدو رزیدنتا با هم و با استیجرها هم در نوع خودش در خور توجهه! البته خوشبختانه ما كمتر شاهد این طرز برخوردها بودیم ولی اخباری كه دوستان از بیمارستان امام نقل می كردند، از عمق فاجعه خبر می داد! می گفتن موقع راند كلماتی بین اساتید و رزیدنت ها رد و بدل میشه كه...

حال به راستی آیا نفس با سواد بودن می تواند انسان را تعالی ببخشد و روابط انسان با جهان پیرامونش را اصلاح كند؟ خیر! جواب این سؤال رو شاید بشه با توجه مطالب پیشین وبلاگ داد كه سخنی از امام نقل كرده بودم: اگر تهذیب در كار نباشد، علم توحید هم ( كه بالاترین علم است ) به درد نمی خورد. در دوران دبستان همیشه می خواندیم كه : لقمان را گفتند عالم بی عمل به چه ماند، گفت به زنبور بی عسل! كه شامل این حالت هم میشه. و چه بهتر و بالاتر از كلام ربوبی! قرآن تعبیر بسیار زیبایی از این حالت دارد. خداوند در قرآن با اشاره به علمای یهود كه تورات را می دانند ولی هیچ بدان عمل نمی كنند، می فرماید: "كمثل الحمار یحمل الاسفار" مانند الاغی كه باری از كتاب را به دوش می كشد( و هیچ بهره ای از آن ندارد)

                                   والسلام

یکشنبه آخرین امتحان دوره ی فیزیوپاتولوژی رو هم دادم و با این امتحان پرونده ی دوره ی تئوری با همه ی فراز و نشیب هاش برای همیشه بسته شد و وارد دوره ی استیجری( کارورزی ) شدم. الآن که به پشت سرم نگاه می کنم می بینم خیلی چیزا عوض شده! با چه انگیزه های کوچیکی رشتمو انتخاب کردم . ترم اول تنها انگیزم شاید درخشیدن معدلم در بین معدلای خوب بود. ترمای بعد هم این انگیزه دووم نیاورد و دیگه کاملآ چند ترم بی هدف ادامه می دادم. ولی بعدها ...بعدها وقایعی پیش اومد که باعث شد بیشتر فکر کنم. به اینکه چرا اومدم این رشته؟! از این رشته چی می خوام؟ چرا این همه سال باید بخونم! گذر بهترین سالهای عمرم، یه زندگی پر استرس، ریزش موهام،... .روزها در پی جواب این سؤالا بودم تا این که... با خودم گفتم ببین! درسته که با اهداف كوچیك و پستی شروع کردی، ولی قطعآ تو انتخاب شدی! این قسمت تو بوده! پس به قسمتت راضی باش! این بود که بالآخره یه انگیزه ی خوب پیدا کردم: ادای تکلیف. بعد از اون با همین هدف ادامه دادم. نمی دونم سربلند بیرون اومدم یا نه؟ الآن که وارد بیمارستان می شم، دیگه خوابگاه رو مناسب این هدف ندیدم و با تصمیمی جدی وداع یاران گفتیم و در پی سرنوشت رفتیم همون جایی که یه روزی بهش می گفتیم خوابگاه ارواح! هم اتاقی یه رزیدنت سال آخر داخلی شدم. آدم خوبیه! گرم و متواضعه. شنبه بخش شروع میشه. فعلآ به خدا می سپارمتون.

                                                          تمام

استاد در حال تدریس است. استروژن داروی بسیار مؤثر و مفیدی برای استئوپورز( پوکی استخوان ) است. ولی متأسفانه طی مطالعه ای که صورت گرفت، مشاهده شد که درصد زیادی از زنانی که استروژن مصرف کرده بودند، پس از مدتی مبتلا به کنسر برست (سرطان سینه ) شدند که باعث شد WHO (سازمان بهداشت جهانی) استفاده از این دارو را ممنوع اعلام کند و بیماران را از این داروی بسیار ارزان و مؤثر محروم کند، البته شاید کمپانی های بزرگ داروسازی در این تصمیم سازمان نقش داشته اند.

توطئه...تا چه حد به توطئه اعتقاد دارید؟ وسعت این توطئه را چقدر می دانید؟ به راستی آیا جهان توسط افراد پشت پرده اداره می شود؟ به راستی آیا مردم دنیا توسط توطئه افرادی با نفوذ احاطه شده اند؟ این افراد چه کسانی می توانند باشند؟ فراماسونرها، بورژوازی، سرمایه دارانٰ، شیطان پرستان، صهیوینیسم،...؟ یا نه ؟! صرفآ برخی دولت ها برای فرافکنی و منحرف کردن افکار عمومی از عملکرد ضعیف خود به این تئوری دامنه می زنند تا به شهروندان خود بفهمانند که زندگی تحت لوای دولت فعلی، علی رغم نقائص موجود بهتر از به دام افتادن در دام توطئه ی این گروه ها و تن دادن به حکومت آن هاست.

راستش بنده قصد اظهار نظر زیادی در این مورد را ندارم. فقط ذکر یک نکته را ضروری می دانم: متأسفانه دیده می شود عده ای از افراد سعی می کنند خود را معتقد به دو سوی این طیف کنند عده ای معتقدند پشت هر واقعه ای توطئه ایست و می خواهند همه ی وقایع را در سایه ی توطئه توجیه کنند و برخی دیگر معتقدند که اساسآ توطئه ای در کار نیست و همه اش توهم است. گویی هیچ حالت سوم و ما بینی در کار نیست؟

مستند arrival (ظهور) ساخته ی چند جوان مسلمان است که واقعیت های زیادی را در مورد فراماسونری، دجال، شیطان پرستی، حادثه ی 11 سپتامبر، نظم نوین جهانی، طبقه ی ممتاز، رؤسای جمهور آمریکا، خاندان سلطنتی انگلیس، bilderberg گروه ،bohemian grove،... به تصویر می کشد و یک تئوری توطئه ی تمام عیار را مطرح می کند. به طوری که به جرأت می توان گفت بسیاری از سمینارها و کنفرانس هایی که در این مورد برگزار می شوند از این مستند تغذیه می شوند. این مستند گرچه به نظر من خالی از اغراق نیست و حاوی مطالب غیر مستند زیادی است ولی دیدن آن را مؤکدآ به همه پیشنهاد می کنم و به نظر من هر انسانی در طول زندگی اش باید یک بار این مستند را ببیند!

از اینجا دانلود کنید و حتما تا آخر ببینید. قضاوت با خودتان!

وقتی مطلبی از تابناک در مورد اختلاس صد میلیارد تومانی در طرح پتروشیمی ایلام را می خواندم وانگشت تحیر در دهان به بزرگی این رقم فکر می کردم، فکرش راهم نمی کردم که در همان حال که این مطلب را می خواندم، عده ای با فراغت بال در حال پر کردن جیب خود از اسکناس های صد میلیاردی بودند!

این روزها کارم شده شمردن صفرهای سه هزار میلیارد! هر چقدر که این رقم را تکرار می کنم، باز برایم تکراری نمی شود! و دست آخر بعد از کلی تکرار می گویم سه هزاااااااار میلیااااااارد!

تازه کسی چه می داند؟! شاید همین لحظه هم عده ای دارند اسکناس سه هزار میلیاردی به جیب می زنند!

گروه آریا، شعبه ی بانک صادرات خوزستان، بانک ملی، شرکت فولاد خوزستان، آقای ایکس در کانادا، نامه ی ایگرگ به وزیر وای، استیضاح وزیر، پشت این اختلاس بزرگ هر که باشد باید محاکمه شود، تعارفی در کار نیست، مردم خواستار اطلاع رسانی در مورد اختلاس بزرگند،اختلاس بزرگ احساسات مردم را جریحه دار کرده......

این ها شده ادبیات امروز رئیس جمهور، وزرا، نمایندگان، مدیران، ائمه ی جمعه،...

این که تا چه حد این ژست ها به واقعیت نزدیکند را نمی دانم! تنها پاسخی که به این شنیده ها در چنته دارم یک لبخند تلخ است! شاید این ماجرا تنها پایان خوشی که می تواند برایم داشته باشد، اینست که نهایتآ یک مسئول بلند پایه را به عنوان عامل اختلاس معرفی کنند! شاید آنگاه آرام گیرم که "تعارف نداشتند"! احساس است دیگر... دست خودم نیست! ولی چرا در این کشور همه و از جمله من دنبال یک قربانی هستیم که تحویلش دهیم تا همه چیز درست شود و برگردیم سرکارمان و  روز از نو روزی از نو؟! یاد فوتبالمان می افتم! فوتبال ویترین این نوع طرز فکر ماست! بعد از باخت، همه در به در می گردند دنبال مقصر ، که معمولآ مربی تشخیص داده می شود، عوض می شود و دیگر همه چیز درست می شود و ایران می شود قهرمان!

به اطلاع تمام خوانندگان محترم می رساند که وبلاگ حقیر یک وبلاگ خبری نبوده و قصد و داعیه ی اطلاع رسانی در این مورد را ندارد و با توجه به محدودیتی که به خاطر رعایت فواصل بین ارسال مطلب به وجود می آید، ممکن است مطالب با تأخیر زیادی نسبت به تاریخ وقوع آن ها در وبلاگ درج شود.

در 18 شهریور 1390 معادل 10 سپتامبر 2011 سفارت اسرائیل در قاهره توسط مردم خشمگین به محاصره در آمد و تصرف شد. در این بین کارکنان و سفیر رژیم جعلی از خشم مردم به وحشت افتاده و فرار را بر قرار ترجیح دادند. جوانی از ساختمان بلند سفارت بالا رفته و پرچم شوم نیل تا فرات را پایین کشید. می گفت: باکی نداشتم از این که برای پایین کشیدن پرچم رژیمی که دستش به خون برادرانمان آغشته است، کشته شوم.

چه با شکوه بود وقتی پلیسی که برای حفاظت از سفارت آمده بود، پس از چندی مقاومت در گوشه ای ایستاده و فقط نظاره گر تجلی خشم مردمی بود که سال ها به چشم خود شاهد بودند که حکومتشان چگونه بر زخم کشته و رانده شدن برادران فلسطینیشان از سرزمین پدری خود نمک تأیید می پاشد.

گویی سرنوشت شوم اسرائیل توسط ملت مصر رقم خواهد خورد. مصر که روزگاری پیشگام مبارزه و اکنون پیشگام انزوای اسرائیل در بین اعراب است و صلح انور سادات خائن فقط وقفه ای کوتاه در این راه بود.

 10 سپتامبر 2011 به عنوان نقطه ی عطفی در تاریخ مصر نقش خواهد بست و سال ها موضوع بحث و تأمل متفکران موافق و مخالف مصری و غیر مصری خواهد بود. عده ای آن را انقلاب دوم خواهند نامید و عده ای سپتامبر سورپرایز، برخی تسخیر لانه ی جاسوسی خوانندش و برخی بحران حمله به سفارت...

                ولی آنچه به وضوح مشخص است اینست که ملت ها راه خود را می روند و هیچکس از هیچ صنفی نمی تواند سد راهشان شود.                                                                        

سخنش را آرام و با متانت خاص خود شروع می کرد: بسم الله الرحمن الرحیم. الحمدالله رب العالمین. بارئ الخلائق اجمعین... مقدمه ی مفصلی می گفت و بعد  آرام آرام موضوعش را پیش می گرفت. کم کم صدایش بالاتر می گرفت و در میانه های سخن وقتی به جان کلام می رسید، دیگر گویی دست خودش نبود، بی مهابا فریاد می زد. او برخلاف کسانی که ریاضت خانقاه و ادای نماز و روزه شان را بر روشنگری بر منابر ترجیح می دادند، دغدغه ی بیداری مردم را در سر داشت و در فضایی که شرق و غرب برای استثمار هر چه بیشتر ملل جهان بر کوس ایدئولوژی های مزخرف خود می کوبیدند و در فضایی که دانشگاه های ما جولانگاه نظریه های رنگارنگ مارکس و انگلس و لنین و مائو  بود، او نیز به اسم اسلام جلو آمده بود و دینش را تبلیغ می کرد.

استاد شهید آیت الله مطهری... در 13 بهمن 1298 هجری شمسی در فریمان در نزدیکی شهر مقدس مشهد در یک خانواده اصیل روحانی چشم به جهان گشود. پس از طی دوران طفولیت به مکتبخانه رفته و به فراگیری دروس ابتدایی پرداخت. در سن دوازده سالگی به حوزه علمیه مشهد عزیمت نموده و به تحصیل مقدمات علوم اسلامی اشتغال ورزید. علیرغم مبارزه شدید رضاخان با روحانیت و مخالفت دوستان و نزدیکان، برای تکمیل تحصیلات خود عازم حوزه علمیه قم شد. او در طول تحصیلش  در قم از محظر اساتید گرانقدری چون آیت الله بروجردی، علامه طباطبایی و امام بهره جست و بعدها در مبارزه با رژیم طاغوتی در کنار امام ایستاد و از ایدئولوگ های نظام جمهوری اسلامی شد و ریاست شورای انقلاب را بر عهده داشت. و سرانجام در ۱۱ اردیبهشت ۱۳۵۸ به هنگام بازگشت از جلسه ی رجال سیاسی انقلاب در منزل دکتر سحابی هدف گلوله یکی از افراد گروهک فرقان قرار گرفت، و پس از انتقال به بیمارستان درگذشت.

انتشارات صدرا در سال 1357 برای تمركز بخشیدن به نشر آثار آن اندیشمند گرانقدر اسلامی به پیشنهاد خود آن متفكر شهید تأسیس گردید و پس از پیروزی انقلاب اسلامی و شهادت استاد، همه تلاش خود را برای برآوردن درخواست های مردم نسبت به آثار آن بزرگمرد به کار گرفت به طوری که امروزشاید کمتر کتابخانه یا نمایشگاهی باشد که به چند کتاب از این متفکر گرانقدر مزین نباشد. ولی متأسفانه علی رغم همه ی این ها هنوز که هنوز است چهره ی اندیشمند این عالم فرهیخته ظالمانه در پس پرده ای از ناآشنایی قرار دارد. ظلمی که ظالمش تبلیغات غیر اصولی و البته ماییم. ما جوانان که هیچ رغبتی برای مطالعه ی آثار این اندیشمند بزرگ و آشنایی با تفکر والایش نشان نمی دهیم. شاید اگر او دکتر می بود، کمتر با این بی مهری روبه رو می گردید و قشر جوان ما بیشتر به وی اقبال می کرد.

گاه هنگام خواندن کتاب هایش چنان محو هوش و قلم رانیش می شدم، که بی درنگ خواندن را متوقف می کردم و به عمق تفکر و ایمانش به اسلام می اندیشیدم و بر کسانی که این مرد بزرگ و متفکر را از این ملت گرفتند، لعنت می فرستادم. او علم و تهذیب را به هم آمیخته بود و این بود راز اصالت  تفکر و عدم انحرافش از محور دین، اصلی که چه کس ها نخواستند یا نتوانستند به آن پایبند بمانند.

 

مدت مدیدی بود که آپدیت نکرده بودم. به خاطر اینکه فراغت زیادی نداشتم، شایدم انگیزه کافیو نداشتم.

ولی خیلی وقت بود می خواستم راجع به موضوع مهمی که امروز بحث غالب محافل و شبکه های خبریه، بی تفاوت نباشم و یه مطلب در موردش بنویسم. بی شک ما مسئولیم.

آره! انقلابای کشورای عربی...

وقتی جوان تونسی در مقابل مجلس نمایندگان این کشوراقدام به خودسوزی کرد، حتی فکرش را هم نمی کرد که با این کار او بالآخره آتش های زیر خاکستر شعله خواهند کشید و دیکتاتورها از پس دیکتاتورها را در خود فرو خواهند برد.

به دنبال این اقدام، در میان تظاهرات وسیع جوانان بیکار تونسی، زین العابدین بن علی دیکتاتور تونس که دیگر بقای حکومت فاسدش را ممکن نمی دید، فرار را بر قرار ترجیح داد و به مرکزیت این دیکتاتوری ها یعنی عربستان سعودی گریخت.

ولی این منتهای ماجرا نبود. با پیروزی مردم تونس، تظاهرات سراسر کشورهای عربی را فراگرفت: مصر، لیبی، بحرین، یمن، اردن، سوریه ...

ولی شاید بزرگترین و مهم ترین این انقلاب ها که بیش از پیش پشت صهیونسیم و آمریکا را لرزاند، انقلاب مردم مصر بود.

مصر کشوری پر جمعیت، در شمال شرقی آفریقا با تمدنی شش هزار ساله وتاریخی پر فراز و نشیب...

در 23 ژوئیه1952 سرهنگ جمال عبدالناصر و اتحادیه افسران آزاد با اجرای طرح یک کودتا توانستند ملک فاروق پادشاه عیاش این کشور را مجبور به استعفاء و خروج از کشورو پس از چندی اعلام جمهوری کنند و عبدالناصر به عنوان دومین رئیس جمهور مصر پس از سرلشکر نجیب انتخاب شد. وی با پیشه ساختن مرام ملی گرایی خود توانست اعراب را در برابر اسرائیل متحد و کانال سوئز را ملی اعلام کند. دراین دوره جنگ های موسوم به جنگ اعراب و اسرائیل رخ داد که به دلایلی پیروزی قابل توجهی نصیب اعراب نکرد. با مرگ عبدالناصر، محمد انور سادات معاون وی به ریاست جمهوری رسید.  وی نیز تا چندی راه مبارزه ی با اسرائیل جمال را ادامه داد ولی طولی نکشید که به مذاکره روی آورد و سرانجام در پیمانی که در کمپ دیوید اقامت گاه کارتر بین او و مناخیم بگین نخست وزیر وقت اسرائیل صورت گرفت، ضمن صلح با اسرائیل ،این رژیم را به رسمیت شناخت.

به دنبال به رسمیت شناخته شدن اسرائیل از سوی سادات، کشورهای عربی مصر را از جهان عرب طرد کردند. سادات نیز دو سال بعد در هنگام سان دیدن از ارتش توسط سرگرد خالد اسلامبولی از مخالفان صلح با اسرائیل کشته شد.

با معدوم شدن انور سادات، معاونش حسنی مبارک جای وی را گرفت. مبارک نیز همانند سادات روند صلح با اسرائیل را ادامه داد و کار را به جایی رسانید که مصر که روزی فرماندهی سپاه اعراب در برابر اسرائیل را داشت، طوق بردگی و ذلت اسرائیل را مفتضحانه به گردن آویخت و حافظ منافع شوم آن در منطقه شد.

و سر انجام او نیز همانند همتای تونسی اش در مقابل موج خروشان اعتراضات مردمی تاب نیاورد و در سالروز پیروزی انقلاب اسلامی ایران از قدرت کناره گرفت.

اما اوضاع در لیبی کمی گره خورد، چون سرهنگ قذافی پس از 42 سال دیکتاتوری، رغبتیی به ترک قدرت از خود نشان نداد و کار را به درگیری و جنگ داخلی کشاند. از همان اوایل انقلاب شهر بنغازی دومین شهر بزرگ لیبی به دست مخالفان افتاد و به پایگاهی برای آنان بدل گشت. ولی جنگ روند فرسایشی پیدا کرد و حاکمیت شهرهایی چون مصراته، زاویه، طبرق، رأس چندین بار بین انقلابیون و قذافی رد و بدل گشت. با طول کشیدن جنگ در لیبی و اوج گرفتن قیمت نفت، کشورهای غربی که منافع خود را در خطر می دیدند، به رغم اعلام مخالفت انقلابیون با دخالت نظامی خارجیان با پیش قدمی سارکوزی و فرماندهی ناتو وارد معرکه شدند تا عراق و افغانستانی دیگر بیافرینند. به دنبال اقدامات وحشیانه ی قذافی، دیکتاتورهای بحرین و یمن نیز با استفاده از سکوت معنادار جامعه ی جهانی به سرکوب تظاهر کنندگان روی آوردند تا به مخالفان خود بفهمانند انقلاب دیگری در منطقه رخ نخواهد داد. آل سعود نیز که از گر گرفتن آتش این انقلاب ها به وحشت اقتاده بود و با حسرت تمام شاهد سقوط دیکتاتورهای دوست خود بود، در بحرین مستقیمآ وارد عمل شدند و برای سرکوب هر چه بیشتر انقلابیون بحرین، نیروی نظامی به این کشور گسیل داشت.

پس همه با هم  از مردم لیبی،بحرین و یمن حمایت می کنیم.

خب از زیر بار امتحانات سخت خلاص شدیم و بالآخره تونستیم نفسی بکشیم. هی...

بد نیست یه کم در مورد خوابگاه و حسنات (مگه داره ؟!) و معایبش بگم.

مدتی بود تو اتاقمون یه بویی پیچیده بود ولی از بس خودمون بش عادت کرده بودیم، اصلآ متوجه نبودیم. تا این که یکی از دوستان از اتاق بغلی اومد اتاقمون درس بخونه، گفت اتاقتون یه بوی خاصی می ده، نمی شه درس خوند. احتمالآ در گوشه ای از اتاق یه فرآیندی، تخمیری، تکثیری در حال انجامه! بلافاصله دست به کار شدیم و جست و جو جهت پیدا کردن منشأ بو رو شروع کردیم.

بعععععععععععععله پس از اندکی تجسس منشأ رو پیدا کردیم: پناه شب های گرسنگی، مأمن شکم های عاشق، یخچال عزیز! کف یخچال شیر ریخته بود و محیط کشتی بس غنی رو برا انواع و اقسام میکروارگانیسم از قارچ گرفته تا تک یاخته و ترماتود و... فراهم کرده بود.

قبلآ هر موقع دلمون می گرفت و دپسرده می شدیم، یه کم تو راهرو قدم می زدیم و به بدبختیامون فکر می کردیم و بعد خیلی دراماتیک سرمونو می کردیم تو پنجره و با دیدن تردد ماشینا و شلوغی خیابون یه کم تسکین می یافتیم که زندگی هنوز جریان دارد...

ولی گویا این کار به مذاق همسایه های رو به رو خوش نیامده و آن را حمل بر پررویی و سوء نیت ما کرده، فالفور با چهره ای در هم کشیده و مشت هایی گره کرده و سینه ای ستبر و خلاصه سرشار از غیرت به خوابگاه آمده و موضوع را با سرپرست خوابگاه در میان نهاده و نهایتآ پس از مشاجرات و مباحثات و صرف فسفر فراوان، سرپرست خوابگاه به این نتیجه می رسد که اصلآ باید پنجره های خوابگاه را گل گرفت! چندی بعد چند تن از کارگران تأسیسات در خوابگاه حضور به هم رسانیده و در مقابل چشمان مبهوت ما با پتک و چکش به جان شیشه های خوابگاه می افتند که می خواهیم شیشه ی مات نصب کنیم!

منظره ی خیلی تأسف باری بود. حالا خداوکیلی اگه کسی بخواد شهوترانی کنه، میاد پشت بنجره های خوابگاه و به فاصله ی سی چل متر اونورترو می پائه، بلکه نائل به زیارت یه سیاهی به اندازه ی مورچه بشه، یا خیلی راحت می ره بیرون توخیابون... الحمدلله که...

درهای اتاقا!!! واقعآ مضحکه. آهنی، ضخیم و بدون هیچ عایق و منفذ گیری ولی با شیشه ی دو جداره!!!!!!!!!!!

باور بفرمایید وقتی در فاصله ی یه متری ازشون می شینی، گویی در سلسله جبال هیمالیا مشغول صرف بستنی هستی!

سرما که سهله، باور کنید، باد هم میاد تو!!!! کافیه پرده رو بکشی روش تا ببینی چقدر شکم می زنه!

این آب آشامیدنی ماست!!! نگید جون من میدونم.....

این دیگه نوبره! شاهکار! اول ترم که اومدیم، چندین اکیپ از تأسیسات و تعداد زیادی کارگر اومدن و شروع به چکش زدن و جوشکاری و آهن تفتن کردن که می خوایم پله ی اضطراری بسازیم. پس از صرف هزینه ی زیاد و چندین شبانه روز کار بی وقفه و شترق شتروق بالآخره تونستن چار تا پله ی اضطراری واسه دو بلوک درست کنن.

یه چند روزی از افتتاح پله ها گذشته بود و ما هم گهگاهی اضطراری و میانبری! ازشون استفاده می کردیم، که در نهایت تعجب سرپرستی خوابگاه درشونو قفل کرد!!!!!!!!!!!! ظاهرآ وزش باد و به هم خوردن درها دلیل اخذ این تصمیم عجیب از طرف سرپرستی بود! همین مونده مثلآ تو یه آتش سوزی ساده خود آتیش تلفات نده ولی تلاش بچه ها برا گریختن از طریق پله ها منجر به قلع و قمع شدن یه عده بشه! خیلی خیلی مضحک تر این که چند وقت پیش تو خوابگاه مانور زلزله برگزار شد و کمی قبل از وقت موعود سرپرستی درا رو باز کرد و پس از اتمام مانور دوباره بستشون!!!!!!!!!!!

در انبار پنبه ی خرمشهر بودیم. در قسمتی از انبار پنبه ی زیادی تلنبار شده بود و طرف دیگر انبار ما بودیم و مهمات قابل توجهی هم جا داده بودیم; فشنگ ، آرپی جی، نارنجك... .به ناگاه خمپاره ای به محل اثابت كرد. آتش شعله كشید... آتش و پنبه ! شعله های آتش زبانه می كشید و پنبه ها را مثل گرداب در خود فرو می برد و جلو می آمد. به طرف مهمات...!

برداشتن همه ی مهمات و دور كردنشان از محل نا ممكن می نمود، پس بچه ها بلافاصله جان خود را برداشته و از محل متواری شدند. انفجار عظیمی در شرف وقوع بود. آتش همچنان جلو می آمد...

من هم كه ناظر صحنه بودم و می دیدم اگر كاری نكنم، همه ی مهمات منفجر می شود و من و احتمالآ چند رزمنده ی دیگر كشته خواهیم شد، معطل نكردم... سریعآ قرآنی را كه در آن اطراف بود برداشتم و آوردم. قرآن را جلوی آتش گذاشتم. بین آتش و مهمات... بله! قرآن معجزه كرد... آتش كه تا آن لحظه مثل موج گداخته جلو می آمد، مسیرش را عوض كرد...

و اینطور قرآن جلوی انفجار مهمات و كشته شدن رزمنده ها رو گرفت...

شاید اگه این خاطره رو از كسی غیر از پدرم می شنیدم، باور نمی كردم. بله! پدرم كه تاكنون خیلی كم از خاطرات جبهه می گفت، به یك باره همچین خاطره ی جالبیو بر زبون آورد. از اونجایی كه می دونم پدرم هیچ اصراری نداره كه اغراق كنه و بخواد قرآنو اینطور بالا ببره، نسبت به اصل خاطره مطمئنم. بعد از شنیدن این خاطره از بابام، به یك باره فكر كردم: ممكنه در سینه ی هر رزمنده ای خاطراتی اینگونه   باشه و متأسفانه مكتوم بمونه و به نسل بعد منتقل نشه، نسلی كه امروز بیش از هرچی به اینها نیاز داره. به خصوص الآن كه زمزمه هایی شیطانی در فضای جامعه شنیده می شه.  

یه شوخی... چندی پیش داشتم تابناك می خوندم، به این برخوردم: استاندار كرمان: ادعای مردم درباره ی عكس احمدی نژاد و دیوار خانه(در زلزله)...!!!!!!

خیمه ی عاشوراییان در خوابگاه
سلام- بالأخره بعد از اتمام امتحانامون تونستیم یه نفس راحت بکشیم، هههههههههههههی زندگی! این روزا همه چیز رنگ و بوی دیگه ای داره... خیابونا، کوچه ها، وب، خوابگاه، دانشگاه، تلویزیون... مگه میشه با این کاروان همراه نشد و وبلاگ حقیر رو بدون این رنگ و بو گذاشت.

شاید وقتی عبیدالله بن زیاد و یزید سر بریده ی حسین را نزد خود داشتند و لبخند رضایت بر لبانشان نقش می بست، تصور نمی کردند، روزی از آنان به خونخواران تاریخ یاد خواهد شد و مردم تا ابد به خاطر صاحب همان سر به ظاهر شکست خورده و مطیع عزاداری خواهند نمود و اشک خواهند ریخت. هر ساله با او تجدید پیمان می کنند تا به رسم او هیچگاه ظلم و جور را برنتابند و شمر و یزید زمان خود را بشناسند و برای حفظ آرمان هایشان، از جان نیز بگذرند.

سلام - آقا یه چیزی! از این به بعد هر وقت آپ کردم ، بدونید از یه امتحان حیاتی خلاص شدم!
یه مطلب نوشته بودم، بزنم تو وبلاگ ولی یه کم که فکر کردم ، دیدم بی مناسبته ، گذاشتمش واسه یه وقت دیگه.
الآن کلیپ جنایت میدون کاجو دیدم ، واقعآ تکان دهنده بود. جوون رشیدو با چاقو زده بود، وایساده بود بالا سرش، اربده می کشید که کسی جلو نیاد وگرنه خودمو می کشم!!! این کلیپ بیشتر به خاطر بار امنیتی و پلیسی ای که داشته، معروف شده و لینکش تو خیلی سایتا اومده.آره! واقعآ جای سؤاله که وقتی جوون مردم با ضربه ی چاقو رو زمین ولو شده و داره آروم آروم جون می ده ، پس این پلیس 110 کجاست؟ و اون پلیسی که تو محل هست، چرا هیچ کاری نمی کنه؟ خودمونیم! وقتی به این قضیه فکر می کنم که اگه اینجوری شیم و پلیس هم به دادمون نرسه، احساس ناامنی می کنم. پس پلیس واسه چیه؟
حالا ولی غرض من چیز دیگه ایه! خطاب من بیشتر اون افرادین که تو محل هستن و می بینن که جوونه داره به همین سادگی جون می ده و دریغ از یک واکنش! جوونو هنوز داره نگا می کنه، سرشو بلند می کنه، حرف می زنه تا این که اونقدر میگذره و کسی به دادش نمی رسه که جون می ده . بابا خداوکیلی از مردم خودمون ناامید شدم! اینن مردم عاطفی ما؟! اینه اون همه رجز خونی و عاطفی ترین مردم جهان ؟! بابا بی دردی هم حدی داره! آدم چقدر ... فیلم بردار بی شعور گوشیشو می گیره طرف خودش که خودش هم تو فیلم بیفته تا بعدآ واسه دوستاش تعریف کنه که ... واسه دوستاش تعریف کنه که جوون مردم خیلی راحت جلو چشام جون داد و منم نگا کردم!!!!!! خاک عالم بر سرت . اون یکی داره چای می خوره! وای...وای...وای...
بعضیاشونم اونقدر کم شعور و بی بصیرتن که به محض این که طرف می گه برین عقب وگرنه خودمو می کشم، سریع کوتاه میان و عقب می کشن!!!!!! خب به درک! برو به جهنم! اون یکی داره جون می ده ، توی قاتل دیگه جونت حرمت نداره! قسم می خورم اگه این حادثه تو شهر یا استان ما رخ می داد، خیلی زود جوونو از چنگ این قاتل در می آوردن(باور کنید نه حس ناسیونالیتی و شووینیستیه نه تعصب و... .از این لحاظ مطمئنم )
کوچیک ترین شکی ندارم که باید به دادش می رسید حتی اگه شده با زدن ضارب. ولی واقعآ اگه اونجا بودم همون کارو می کردم؟ واقعآ شجاعتشو داشتم؟ نمی دونم! ولی می دونم مث این بی دردا هم بیکار نمی موندم.
شما اگه اونجا بودید چیکار می کردید؟

دانلود کلیپ